ตามปกติแล้ว...
ไม่ค่อยชอบเอาชีวิตไปติดอยู่บนท้องถนนสักเท่าไหร่
แต่ทำไงได้...คนมันต้องกินต้องใช้ต้องประกอบอาชีพ
บางครั้งบางคราว (เช่นวันนี้) ก็ต้องไปอยู่ในช่วงเวลาและสถานที่ที่รู้ว่า "รถจะต้องติดแน่ๆ"
หกโมงเย็น...ออกจากห้องประชุมที่ยูเอ็น เจอรถติดยาวเหยียด...
จะไปเทเวศร์ก็รถติด เลยกลับรถไปขึ้นสะพานพระรามแปด
เจอรถจอดเป็นแผง-อัมพาตกันบนถนนลอยฟ้า...
ปวดฉี่จนขนลุก แต่รถไม่ขยับเขยื้อน...
เห็นตำรวจกั้นรถเอาไว้ ก็เลยได้รู้ว่ามี 'ขบวน' ผ่านมา
อืม...
นึกถึงบทกวีของไม้หนึ่ง ก.กุนที ขึ้นมาเลย
"เวลาราหู TY Syndrome"
(กำพร้า แผ่นดิน)
"เขารักกันทั้งเมือง เราไม่รัก
รวมกันร่วมภักดี-เราพักดูด
ดื่มโอ้วเลี้ยง ไม่น้อมนำ ตามคำพูด
ยินดีเป็นบุตรอกตัญญุตา
เขาสีทองผ่องแพง เราแดงแจ๋
อิ่มอบอุ่นอกพ่อแม่ กอดยายย่า
เราหยิบมือ มิตรสหาย ภราดา
อนาถาตามชะตาประชาชน
เราพอเพียงรึเปล่า? เราไม่รู้
กินเท่าที่ทำอยู่ ไม่เคยปล้น
ปัจจัย 4 แค่หล่อเลี้ยง ความเป็นคน
สอนลูกให้เท่าทันหนทางจอมปลอม
เขาสั่งสอนลูกเขา เราไม่เกี่ยว
แค่คนเดียวว่าไม่ได้ให้ใครกล่อม
ราชครู โหราธิบดี ตรอม
ต้นสะเดาขนาดย่อมต้องถอนเอย"
...ไม้หนึ่ง ก.กุนที ...
ตีพิมพ์ครั้งแรก "มติชนสุดสัปดาห์" ฉบับประจำวันที่ 2-8 พฤศจิกายน พ.ศ.2550 ปีที่ 28 ฉบับที่ 1420
