ย่ำรุ่ง 21 มิถุนาฯ

ม็อบบุกทำเนียบไปตั้งนานแล้ว
ใครบางคนยังหลงทางอยู่แถวๆ ร้านเหล้าป่า
นั่งดูโครเอเชียเล่นเอาเถิดเจ้าล่อกับตุรกีอยู่เป็นนาน
กว่าจะได้ฤกษ์ออกจากร้านก็ปาเข้าไปตีสี่กว่าๆ

ผ่านไปแถวเวที 'นักกู้ชาติ'
ดีกรีความแรงยังไม่ลดน้อยถอยลง
เสียงเพลง Internationale ดังกระหึ่ม
แต่คนบนถนนนอนหลับเอาแรงไปหลายงีบแล้ว

เดินย้อนกลับมาที่หน้าสี่แยก
นั่งรอพรรคพวกเดินกลับจากสังเกตการณ์
แว่วเสียงชายแปลกหน้า 4-5 คนที่ยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ก่อนหน้า

"ผมไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว"
ใครคนหนึ่งบอกเล่า

"มันหลอนๆ เหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร...
แต่ไม่เป็นไร แค่นี้ถือว่าเรื่องเล็ก
เรื่องทำความดีนี่ขอให้บอก"

"คนดีๆ ส่วนใหญ่ฉลาดทั้งนั้นแหละ
ดูอย่างพระพุทธเจ้า ดูอย่างไอสไตน์สิ
พวกชั่วๆ ที่ฉลาดๆ อยู่ได้ไม่นานหรอก"

.....

เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นไงไม่รู้
เพราะพี่ๆ น้องๆ ที่รออยู่ เดินมาถึงพอดี

.....

รู้แต่ว่าตอนที่กลับมาถึงบ้าน
นั่งดูรูปและนึกถึงบรรยากาศ
อยู่ดีๆ บทสนทนาของนักกู้ชาติเมื่อตอนย่ำรุ่งก็แว่บเข้ามาในหัว
แล้วในใจก็เกิดคำถาม

เราจะเดินทางออกจากวังวนนี้ได้ยังไง?

ในเมื่อ...
ไม่มีใครหยั่งรู้ได้เหมือนพระพุทธเจ้า
(ยัง) ไม่มีใครอัจฉริยะเท่าไอสไตน์

นักกู้ชาติทั้งหลายเองก็เถอะ...
มีคำตอบที่ดีพอให้กับตัวเองจริงๆ ล่ะหรือ?